خوابهای تکرار شونده ! تعبیرش رو نمی دونم ، هر بار فقط منم که از وقوع یک حادثه فجیع مطلع هستم ، یکبار زلزله یکبار سیل وحشتناک ، هربار دارم گلومو پاره می کنم که به همه بگم باید از اینجا بریم . با اضطراب التماس می کنم ، فریاد می زنم ، گریه می کنم ، تو

آخه چی شد که شب شد؟!!!شب بود شبم سرکش و دیوانه شبی بود در سینه عجب بی خود و بی نوبه تبی بود غم بود که بی دعوت دل ساکن دل شد دل بود که بی صاحب و سرگشته و ول شد غم بود که از خون جگر طالب مِی شد دل بود که ساغر شد و ساقی ، خود دل شد ...آخه چی شد که شب شد؟!!!

سالها بود که به راحتی در توناژ های مختلف افسردگی غوطه می خوردم و تقی به توقی آرزوی مرگ می کردم . دروغ چرا گاهی هم چند قدمی نزدیکش می شدم و تستش می کردم . اما یکماه است که رکب خوردم ! ورق برگشته ...حال

پنج شنبه جلو پای خدا رو تو ورودی شهر فرش کردیم بیاد خونه مون . دیروز زدنش ، بد زدنش ، تحقیرش کردن ، تف انداختن رو صورتش ، خنجر تو پهلوش کردن ، کشتنش ... منم مثل تمام عمرم ، وایستادم یه گوشه و فقط تماشا کردم ، دم نزدم . دیروز ترسیده بودم و شبش غمگین بودم ، امروز اما غریبم و وحشت زده . خدایا لطفاً مثل...

در گوشم نجوا می کنه بیا دست قشنگ مهربانت را عصایی کن که برخیزم ... همونجوری با چشمای بسته لبخند خر کیف گونه می زنم ، بالشم را محکم تر بغل می کنم و دستش را در رویا می گیرم و برمیخیزیم ، با هم ! بر می خ

بوی چوب ، آتیش و هیزم وقتی با تقلا میتوانی آتشی دست و پا کنی ، بوی برگهای زرد نم خورده که اطرافت پراکنده شده و زمین را فرش کرده ، بوی جوراب های کاموایی که توی بارون و برف توی کفش مرطوب شدن وقتی که می

یک حریف چقر بد بدن گوشه رینگ ، گیرت انداخته ، خون بالا میاری بس که هوک چپ و راست خوردی ولی طبق قولی که دادی رفتار می کنی . اولی که دستور رو صادر کرده و می گویند عاشق است : شانه بالا انداخته و به اد

گفت دعا می کنی ؟نگاش کردم ، دعا ... چقدر برام غریب شده این واژه . نگفتم نه ، جرات ندارم ، توچشمش زل زدم آره یه مدل دیگه ، دیگه ماه هاست ازش چیزی نمیخوام ، حتی مسایل غیر مادی ، حتی آرامش ، اون مقام نا

فریبکارم این روزها ، تو از جنگ برگشتی ، ولی نه روی پاهات ، که روی تخت . وانمود میکنم همه چیز عادیه ، وانمود می کنم خوشحالم ، وانمود می کنم ....خانه را با سلیقه اداره می کنم ، مهمان دعوت می کنم و معاشرت داریم ، سفره هایش رنگین می چینم ، وانمود می کنم هیچ اتفاقی نیفتاده .لباسهای گل گلی و شاد می پوشم ،...

گر اوفتد بدستم آن میوه رسیده ! (وای چه سکسی ! دلم ریخت !!!)باز آ که توبه کردیم از گفته و شنیده (بیا دیگه از برق بکش )روزی کرشمه ای کن ای یار برگزیده (بیا قربون شکلت )یاران چه چاره سازم با این دل رمیده

آسمان زیبا میشود باد دور ساق پایم می پیچد و دامن نخی ام را می رقصاند فرقی ندارد آفتابی باشد یا که ابری عمیق تر نفس می کشم و لبخند می زنم وقتی فقط کمی حالت خوش است دنیا به کامم است خوب باش لعنتی خوب باش

به فکر گرجستان و ترکمانچای زیر لب فحش میدادم به آبا و اجداد قاجار ، در دوران بلوغ به آبا و اجدادم فحش خواهند داد نوادگانم آن زمان که بفهمند برای دختران آبی ، "یاسمن "ها و "منیره "ها ، کارگری که بخاطر

خدایا خداونداسر جدت این جاکشای لاشخوری رو که فقط به فکر کندن از مال و جان و روح آدما هستن رو از دور من یکی دور کن . بفرستشون به جهنمی که نبینمشون . پول منم خون بشه از هفت سوراخشون بزنه بیرون ، درد و ب

جلوی در آرایشگاه پارک کردم , پیاده شدم , باد وزید و داشتم همزمان یقه مقه رو جمع می کردم و شالم رو قنداق میکردم که یه پژو از این رنگای دولتی کنارم نگه داشت و صدا زد آی خانوم ! گفتم لابد میخواد آدرس بپر

صفحه ۲۸۲ . کجایی ?! صفحه ۲۸۹ . کجایی ?!صفحه۳۰۱ . نیامد ...صفحه ۳۰۶ . کجا ?!کتاب تمام شد .یادداشتهای دلتنگی دلبرک در سال ۷۹ برای ناشناسی در میان خطوط کتاب بریدا

دوازده فروردین باشه هوا بارونی باشه سیل باشه بیای شرکت استثناً می چسبه بهتر از خونه خواب موندنه .

کنارش ایستاده بود و بوی ادکلن تنباکوئی اش داشت دیوانه می کرد دختر را ، سعی کرد سرش را توی گوشی فرو کند تا اینقدر به عکس مرد در شیشه پنجره مترو چشمش نیوفتد . حواسش کامل پرت قد و بالا و کت شلوار سرمه ای

the violence causes silence , who we are mistaken!

نوشته بود بار روی دوششه ، این رو می نویسم برای اون هر صبح که با دویست کیلو سنگینی روی کولم از جابلند می شوم ، یک ژاکت بلند می اندازم روی دوشم و کورمال پاکت سیگارم را از روی میز می جورم و لخ لخ کنان

باز می کنم صفحه جدید را و خیره کمی تماشایش می کنم , حرف برای زدن ندارم و ذهنم درگیر باتلاق روزمرگیست . باز نگاهش می کنم و دست آخر می بندمش !به کجای دنیاست که یک ذهن تار عنکبوت بسته دو خط سیاسوله کند ی